Ανάμεσα στην επιβράδυνση της δημογραφικής ανάπτυξης και την έκρηξη της εστίασης εκτός σπιτιού (snacking, take-away, delivery) μετά την περίοδο του κορωνοϊού, η διεπαγγελματική οργάνωση οίνων του Languedoc (CIVL) έσκυψε πάνω από το ζήτημα, χωρίς να υπόσχεται θαυματουργές λύσεις, αλλά με την ελπίδα να βρει νέους μοχλούς ανάπτυξης για τα κρασιά.
Βασιζόμενη στη μελέτη market listening που διεξήγαγε η εταιρεία Big Happy από την Τουλούζη, αναλύοντας τις συνήθειες αναζήτησης των Γάλλων στο διαδίκτυο, η CIVL αναζητά τρόπους να επανεντάξει το κρασί στα αντανακλαστικά του σημερινού καταναλωτή. Ο διευθυντής της οργάνωσης, Olivier Legrand, υπενθύμισε ότι το fast food θα φτάσει το 50% του μεριδίου αγοράς το 2035, εις βάρος της παραδοσιακής εστίασης, έναντι 35% το 2010 — γεγονός που συνδέεται με την προοπτική ύπαρξης άνω των 2,5 εκατ. μονοπρόσωπων νοικοκυριών το 2040, άρα και ακόμη περισσότερων υπηρεσιών delivery στο μέλλον», βάσει της μελέτης της Xerfi.
«Με τη βοήθεια πρακτόρων τεχνητής νοημοσύνης (AI agents), αναλύουμε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με το τι αναζητούν οι Γάλλοι στα κινητά τηλέφωνα, τις μηχανές αναζήτησης, την τεχνητή νοημοσύνη, τα κοινωνικά δίκτυα…», εξηγεί ο Victor Gajan, συνιδρυτής της Big Happy. Πρόκειται για ένα μέγεθος της τάξης των «25 δισ. αναζητήσεων την ημέρα παγκοσμίως, εκ των οποίων 10 δισ. στη Google, 5 δισ. σε εργαλεία AI και 4 δισ. στα κοινωνικά δίκτυα». Μέσα από την ανάλυση αυτών των ερωτημάτων, ο Victor Gajan εξηγεί ότι μπορούμε «να κατανοήσουμε πραγματικά τι αναζητά ο καταναλωτής, να προβλέψουμε τις αναδυόμενες τάσεις και, επομένως, να δράσουμε για να προσαρμόσουμε τα προϊόντα, τις υπηρεσίες, την επικοινωνία… Να κατανοήσουμε το μέλλον κατά κάποιον τρόπο». Αυτές είναι, άλλωστε, οι βασικές αρχές του market listening.
Νέες μορφές «μοιράσματος», τις οποίες αποτυπώνει ιδανικά το brunch
Ενώ ο αναλυτής επισημαίνει ότι «το 80% των γευμάτων εξακολουθούν να καταναλώνονται με παρέα στη Γαλλία, ιδίως τα οικογενειακά δείπνα», με τους Γάλλους να διατηρούν την προτίμησή τους στις παραδοσιακές συνταγές, αντισταθμίζει το γεγονός λέγοντας πως «τα πιάτα που έχουν τη μεγαλύτερη επιτυχία στην καθημερινότητα είναι σχεδιασμένα για ατομική κατανάλωση: πίτσα, μπέργκερ, ιαπωνική κουζίνα, poke, bao…». Αυτή είναι η τάση που αναδεικνύεται ξεκάθαρα από τις διαδικτυακές αναζητήσεις των Γάλλων.
Με σταθερή άνοδο εδώ και 30 χρόνια, η πίτσα παραμένει στην κορυφή αυτών των αναζητήσεων, ακριβώς πίσω από το μπέργκερ, παρότι το τελευταίο παρουσιάζει αλματώδη αύξηση στις αναζητήσεις μόλις μετά το τέλος της πανδημίας — όπως ακριβώς και η ιαπωνική κουζίνα. «Η επιτάχυνση του μπέργκερ συντελείται εκτός των μεγάλων αλυσίδων franchise, με μια άνθηση των χειροποίητων (artisanal), τοπικών και υψηλής ποιότητας μπέργκερ. Η ιαπωνική κουζίνα εκδημοκρατίζεται με μια μεγάλη ποικιλία προσφορών πέρα από το σούσι», επισημαίνει η διευθύντρια εξυπηρέτησης πελατών της Big Happy, Virginie Mortès.
Ωστόσο, οι αναλυτές υπογραμμίζουν ένα παράδοξο που συνδέεται με αυτή την άνοδο των πιάτων ατομικής κατανάλωσης, «η οποία δεν εξαφανίζει τη συντροφικότητα, αλλά αντίθετα εφευρίσκει νέες μορφές μοιράσματος, τις οποίες αποτυπώνει ιδανικά το brunch, όπου η ποικιλία των επιλογών κατανάλωσης γίνεται κεντρικό στοιχείο της συλλογικής εμπειρίας», τονίζει η Virginie Mortès. Η ποικιλομορφία των τύπων brunch —signature, εορταστικό, χειροποίητο κ.λπ.— ανοίγει έτσι την πόρτα σε μια πρόταση κρασιών προσαρμοσμένη σε αυτές τις στιγμές συντροφικότητας, καθώς τα brunch έχουν εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε κάτι πιο εορταστικό και διευρυμένο.
Αναδημιουργώντας το «αντανακλαστικό»
Δεν είναι όμως μόνο το brunch. Οι αναλυτές υπογραμμίζουν «τα αδύναμα σήματα (weak signals) γύρω από ευκαιρίες που παραμένουν ακόμη σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητες» για το κρασί. Οι αναζητήσεις για συνδυασμούς κρασιού με πίτσα παραμένουν χαμηλές αλλά αυξάνονται, ενώ «οι αναρτήσεις στο Instagram μετά την κατανάλωση —εκτός influencers και επαγγελματιών— μαρτυρούν μια προτίμηση στα λευκά κρασιά και τα αφρώδη γύρω από το σούσι», αναφέρει ο Victor Gajan.
Παρότι είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτές από τους μη μυημένους, ο Victor Gajan απαριθμεί τις προοπτικές που αφήνουν να διαφανούν αυτά τα αδύναμα σήματα: «Καταναλώνονται περίπου 20 πίτσες ανά Γάλλο ετησίως… Μια διείσδυση της τάξης του 15% αντιπροσωπεύει 225 εκατομμύρια περιστάσεις κατανάλωσης, δηλαδή 75 εκατομμύρια φιάλες κρασί. Και 225 εκατομμύρια φιάλες για μια διείσδυση 60%, που είναι το κατώτατο όριο για το κρασί στα παραδοσιακά γεύματα», επισημαίνει ο αναλυτής. Αντίστοιχα, 60 εκατομμύρια φιάλες κρασί αντιστοιχούν σε ποσοστό διείσδυσης 10% στα μπέργκερ και τα 1,8 δισεκατομμύρια ετήσιες περιστάσεις κατανάλωσής τους, «τη στιγμή που η μπίρα βρίσκεται στο 30% σε αυτή την κατηγορία».
Ήδη καταναλώνονται ετησίως 11 εκατ. φιάλες κρασί με ιαπωνικά γεύματα, και ο αναλυτής δείχνει την προοπτική των 60 εκατ. φιαλών για διείσδυση 30% στις 180 εκατ. ετήσιες περιστάσεις κατανάλωσης.
Οι 245 εκατομμύρια περιστάσεις κατανάλωσης γύρω από το brunch θα μπορούσαν, με τη σειρά τους, να αποφέρουν 16,4 εκατομμύρια φιάλες για διείσδυση 30%. Και όλα αυτά γύρω από καταναλωτές που συγκεντρώνονται κατά το ήμισυ στην ευρεία ηλικιακή ομάδα 25-44 ετών.
«Το κρασί, λοιπόν, δεν έχει χάσει τη νομιμοποίησή του, έχει χάσει την παρουσία του», αποφαίνεται ρεαλιστικά η Virginie Mortès, βασιζόμενη στην απώλεια κατανάλωσης 750 εκατομμυρίων φιαλών μεταξύ 2010 και 2025. Οι δύο αναλυτές τοποθετούν επομένως τη μάχη που πρέπει να δοθεί στο επίπεδο «της επανάκτησης του αντανακλαστικού και όχι της νομιμοποίησης, η οποία δεν έχει χαθεί». Δεδομένου όμως ότι αυτό το αντανακλαστικό χτίζεται μέσα από τη γέννηση των συνηθειών χρήσης, το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας πρέπει να επικεντρωθεί στην προσαρμογή του προϊόντος «κρασί» σε αυτές τις χρήσεις: ορατότητα στην επικοινωνία, προσφορά προσαρμοσμένη στα προφίλ των κρασιών, στο μέγεθος (format) και στην τιμή τους, και τέλος, διασφάλιση ότι οι άνθρωποι που το σερβίρουν ή το προτείνουν είναι σε θέση να μιλήσουν γι’ αυτό.




































